Ogniomur to składnik architektoniczny mieszczący się w wysokiej części domu w postaci balustrady, ścianki albo rzędu sterczyn, które posiadają za działanie chronić dach. Ich rozbudowane formy wykorzystywano przede wszystkim w okresie manieryzmu przy okazji wznoszenia mieszczańskich kamienic. Attyki spełniają przede wszystkim dwie funkcje:
– estetyczną – są architektonicznym elementem dekoracyjnym,
– konstrukcyjno-użytkową – są zabezpieczeniem budynków sąsiednich przede wszystkim przed przenoszeniem się ognia w przypadku pożaru. Attyka to zatem mur ogniowy, dlatego przeważnie buduje się ją z niepalnego produktu o grubości przynajmniej 0,25 metra, przykładowo z ceramicznej, pełnej cegły, bloczków betonowych lub silikatu. Wytrzymałość ogniowa tej konstrukcji winna stanowić co najmniej jednogodzinna.
Attyki używano już w starożytności, np. w Grecji lub Rzymie. Są to punkty konstrukcji nadzwyczaj istotne dla zamków, kościołów, pałaców, kamienic, ratuszów oraz bram, zarówno w Czechach jak również w Polsce. Używano je również na obszarach dzisiejszej Litwy, a dodatkowo Ukrainy.
Typowymi przykładami ogniomurów są te zdobiące Pałac Kultury i Nauki w Stolicy, i krakowski budynek S Centrum Administracyjnego postawionego w Nowej Hucie na przedmieściach miasta.